ایران تار و پود هویت ماست همان نقطه که با هر نفس آن را زندگی می‌کنیم

در این یادداشت آمده است:

این روزها در این جنگ نابرابر که گردِ عادت بر چهره‌ بسیاری از حقایق نهاده، هنوز در عمق جانِ ما، آتشی شعله‌ور است که با زمزمه‌ یک نام، زبانه می‌کشد؛ «وطن».

اینجا فقط یک نقطه در نقشه نیست؛ اینجا تبلورِ خاطراتِ مشترک است، جایی که عطرِ نانِ داغِ مادر، بویِ گل‌های باغچه پدربزرگ‌ و طنینِ صدایِ خنده‌ کودکی گم‌شده در کوچه پس‌کوچه‌ها، در هم آمیخته. وطن، تداومِ حضورِ پدرانی است که قامتشان تکیه‌گاهِ این خاک شد و از جان گذشتند؛ مادرانی که با عشقشان، ریشه‌ ما را در این زمین نمو دادند.

این سرزمینی است که اگرچه غبارِ جنگ بر چهره‌اش نشسته، اما هنوز شکوهِ گذشته در نگاهش پیداست؛ جایی که هر وجبش، قصه ای شنیدنی دارد. اینجا خانه‌ حقیقی ماست؛ خانه‌ای با درهای باز به سویِ دلدادگی، خانه‌ای که حتی با هزاران پرده‌ نامهربانی، باز هم قلبمان در گروِ عشقش می‌تپد و هرگز نمی‌تواند دروازه‌ خروجِ حقیقیِ روحِ ما باشد.

امروز، در بزنگاهِ تاریخ، بیش از هر زمان دیگری، به یاد بیاوریم که ایران، تنها با همبستگیِ اراده‌ها، با وحدتِ قلب‌ها و با درکِ عمیقِ جایگاهمان در این خانواده‌ بزرگ، معنا می‌یابد. هر کدام از ما، دانه‌ای هستیم در باغِ این سرزمین؛ اگر بارور شویم، باغستانِ شکوفایی خواهیم شد و اگر پژمرده شویم، اندوهِ او را افزون.

وطن، یعنی همین پیوندِ ناگسستنی؛ یعنی دست‌هایی که به هم گره می‌خورند تا ستونی استوار بسازند، حتی اگر بارها تیشه خورده باشیم.

وطن، یعنی آن پژواکِ عمیقی که در سینه‌ هر ایرانی می‌پیچد و فریاد می‌زند: «تو پاره‌ تنِ این سرزمینی … از یاد مبر ریشه‌هایت را».

ایران، ترانه‌ای است برای گوشِ جانِ آنان که هنوز ایمان دارند به بالندگیِ این خاک؛ آنان که می‌فهمند وطن، تنها با خشتِ عشق، ملاتِ تلاش و آهنگِ پرصلابتِ امید، بنا می‌شود و استوار می‌ماند.

ایران، با داشتن شهدای گرانقدری چون: جهان‌آرا، باکری و همت، قصه‌گرِ مقاومت و پیروزی است.
ایران …

تار و پودِ هویتِ ماست.

همان نقطه که با هر نفس، او را زندگی می‌کنیم.

تا ابد ‌… تا وقتی که قلبمان می‌تپد

ما تسلیم زور نخواهیم شد

به امید پیروزی حق علیه باطل.»/ مهر