آمریکا در دام استراتژی ایران افتاد

به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی بلاغ؛ در شرایط بحرانی جنگ علیه ایران و در پی تشدید تنش‌های نظامی، تنگه هرمز به گلوگاه استراتژیک و اقتصادی تبدیل شده است که نه تنها تأثیرات عمیقی بر تجارت جهانی انرژی دارد، بلکه ایران به‌عنوان قدرت حاکم بر این آبراه، از آن به‌عنوان ابزاری برای فشار اقتصادی و نظامی بهره‌برداری می‌کند.

طبق گزارش‌های جدید، تردد کشتی‌ها در این تنگه به کمترین میزان خود در تاریخ رسیده و بیش از ۳۰۰۰ کشتی تجاری در پشت آن معطل مانده‌اند. در این شرایط، ایران در حال برنامه‌ریزی برای اعمال عوارض از کشتی‌های عبوری از تنگه هرمز است؛ طرحی که می‌تواند به منبع درآمدی بی‌سابقه‌ای برای کشور تبدیل شود و در عین حال، فشار اقتصادی زیادی بر بازیگران جهانی انرژی وارد کند.

تنگه هرمز به‌عنوان یکی از استراتژیک‌ترین و حیاتی‌ترین گذرگاه‌های انرژی جهان، در هفته‌های اخیر شاهد کاهش بی‌سابقه‌ای در تردد کشتی‌ها بوده است. تنگه هرمز، که به‌طور میانگین روزانه میزبان عبور حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت از کشورهای خلیج فارس بوده، در روزهای اخیر به یکی از اصلی‌ترین نقاط بحران تبدیل شده است.گزارش‌های جدید از کاهش بیش از ۹۰ درصدی تردد کشتی‌ها در این تنگه حکایت دارند. طبق داده‌های مؤسسه لویدز لیست، میانگین عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز که در اوایل سال ۲۰۲۳ بالغ بر ۱۳۸ فروند در روز بود، اکنون به کمتر از ۱۰ فروند در روز کاهش یافته است.
این کاهش چشم‌گیر در تردد کشتی‌ها عمدتاً به‌دلیل تهدیدات نظامی و ناامنی‌هایی است که در پی تشدید جنگ و درگیری‌ها در منطقه به وجود آمده است.شبکه الجزیره گزارش داده است که بیش از ۳,۰۰۰ کشتی تجاری در حال حاضر در پشت تنگه هرمز معطل مانده‌اند و قادر به عبور از آن نیستند. سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) نیز تأیید کرده است که بیش از ۳,۲۰۰ کشتی در این منطقه گرفتار شده‌اند. این کشتی‌ها به‌دلیل تهدیدات نظامی، امنیتی و مشکلات مربوط به بیمه و هزینه‌های بالا قادر به ادامه مسیر نیستند.

کاهش تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز به‌طور مستقیم تأثیرات گسترده‌ای بر قیمت‌های جهانی نفت و گاز داشته است. تنگه هرمز نه تنها یک مسیر مهم برای عبور نفت خام از کشورهای خلیج فارس به بازارهای جهانی است، بلکه به‌عنوان شاهراه انتقال انرژی شناخته می‌شود. طبق برآوردها، روزانه حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت از این مسیر عبور می‌کند که این مقدار معادل یک‌پنجم تقاضای جهانی نفت است.در پی این تحولات، قیمت نفت برنت از مرز ۱۰۰ دلار عبور کرده و هزینه‌های بیمه و حمل‌ونقل دریایی در این منطقه حدود ۹۰ درصد افزایش یافته است. این افزایش قیمت‌ها نه تنها هزینه‌های اقتصادی کشورهای واردکننده انرژی را افزایش داده، بلکه در نتیجه افزایش قیمت نفت، هزینه‌های واردات انرژی برای کشورهای مصرف‌کننده نیز به‌طور چشم‌گیری بالا رفته است.

همچنین، در پی این بحران، ۲۴ حمله به کشتی‌های تجاری در این منطقه ثبت شده که منجر به کشته شدن حداقل ۸ دریانورد و زخمی شدن ۱۰ نفر دیگر شده است. این حملات نه تنها امنیت تجارت دریایی در خلیج فارس را به‌خطر انداخته، بلکه موجب بروز بحران‌های انسانی و اقتصادی گسترده‌ای نیز شده است. در همین حال، برخی کشورهای منطقه‌ای به‌دنبال جایگزین‌هایی برای تنگه هرمز هستند، اما برآوردها نشان می‌دهد که توسعه این مسیرهای جایگزین حداقل ۳ تا ۴ سال زمان می‌برد و در حوزه گاز ممکن است مدت زمان بیشتری طول بکشد.

ایران به‌عنوان کشور حاکم بر تنگه هرمز، در حال برنامه‌ریزی برای اعمال عوارض از کشتی‌های عبوری است. این تصمیم که به‌طور مستقیم با هدف جبران خسارات اقتصادی ناشی از جنگ و تحریم‌ها طراحی شده است، می‌تواند به یک منبع درآمدی بی‌سابقه برای کشور تبدیل شود. طبق تحلیل‌های منتشرشده، اگر ایران روزانه از هر کشتی عبوری ۲ میلیون دلار عوارض دریافت کند، این کشور می‌تواند سالانه درآمدی بالغ بر ۱۱۰ تا ۱۲۰ میلیارد دلار کسب کند.این درآمد نه تنها یک منبع مالی جدید برای ایران خواهد بود، بلکه به‌عنوان راهکاری برای جبران خسارات جنگی و زیان‌های اقتصادی ناشی از تحریم‌ها و تنش‌های نظامی طراحی می‌شود. این طرح در واقع به ایران این امکان را می‌دهد تا با افزایش تدریجی عوارض، فشار اقتصادی بیشتری بر کشورهای مصرف‌کننده انرژی وارد کند و به‌طور غیرمستقیم هزینه‌های جنگ را به بازیگران اصلی بازار انرژی منتقل کند.

در همین رابطه، اسماعیل سقاب اصفهانی، معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان سیاست‌گذاری و مدیریت راهبردی انرژی، درباره تهدیدات دشمن علیه زیرساخت‌های انرژی کشور تصریح کرد: جمهوری اسلامی ایران توان پاسخ‌گویی متقابل و بازدارنده را دارد و هرگونه تعرض به منابع انرژی کشور، با واکنش قاطع و متناسب مواجه خواهد شد.وی همچنین با اشاره به وضعیت تنگه هرمز تأکید کرد: مدیریت این تنگه راهبردی به طور کامل در اختیار جمهوری اسلامی ایران است و دشمنان هیچ‌گاه قادر به تسلط بر آن نخواهند بود.

سقاب اصفهانی ادامه داد: تلاش‌های مختلف دشمنان در حوزه نظامی و سیاسی تاکنون ناکام مانده است.

معاون رئیس‌جمهور در ادامه، رویکرد جمهوری اسلامی ایران در تعاملات و توافقات بین‌المللی را توضیح داد و افزود: تجربه‌های گذشته نشان داده است که حسن نیت به‌تنهایی نمی‌تواند تضمین‌کننده نتیجه باشد. آنچه که موجب بازدارندگی می‌شود، قدرت و اقتدار جمهوری اسلامی ایران است.

وی در پایان، حضور گسترده مردم در صحنه را عاملی مهم در تقویت روحیه مسئولان و خنثی‌سازی توطئه‌های دشمنان دانست و گفت: این حضور، هم پیام روشنی به دشمنان ارسال می‌کند و هم موجب افزایش انگیزه و توان مدیران و فرماندهان کشور می‌شود.

اعمال عوارض از تنگه هرمز به‌طور حتم به یک عرصه جدید چانه‌زنی میان ایران و کشورهای عربی خلیج فارس تبدیل خواهد شد. ایران به‌عنوان کشوری که کنترل این گلوگاه استراتژیک را در اختیار دارد، ممکن است در تلاش باشد با استناد به خسارات اقتصادی و زیرساختی وارد شده به کشور، سهم بیشتری از درآمدهای انرژی در منطقه را مطالبه کند. از سوی دیگر، کشورهای عربی تلاش خواهند کرد تا هزینه‌های پرداختی به ایران را به حداقل برسانند. این رقابت می‌تواند باعث تغییرات مهمی در سیاست‌های انرژی و تجاری در منطقه شود.ایالات متحده نیز در این معادله نقش برجسته‌ای دارد. با توجه به منافع امنیتی و اقتصادی خود در منطقه، آمریکا ممکن است از ابزار تحریم‌ها برای مقابله با این سیاست استفاده کند، هرچند که با افزایش قیمت جهانی نفت و مشکلات ناشی از محدودیت‌های تنگه هرمز، سیاست‌های تحریمی ایالات متحده ممکن است با چالش‌های جدی روبه‌رو شود.

در شرایط کنونی، تنگه هرمز به‌عنوان یکی از محوری‌ترین نقاط استراتژیک جنگ علیه ایران مطرح شده است. در حالی که اهداف اولیه ایالات متحده در جنگ علیه ایران شامل تغییر رژیم، مهار برنامه هسته‌ای و خنثی‌سازی توان موشکی ایران بود، به‌نظر می‌رسد که با پیچیده‌تر شدن اوضاع، این اهداف به تدریج تغییر کرده و محدودتر شدند. اکنون، هدف اصلی آمریکا در جنگ به‌طور غیرمستقیم به تأمین امنیت ناوبری و بازگشایی تنگه هرمز تبدیل شده است.این تغییر در اهداف نشان‌دهنده ضعف در تحلیل‌های اولیه آمریکا و ناکامی‌های آن در تحقق اهداف بلندپروازانه خود در جنگ با ایران است. بسته شدن تنگه هرمز توسط ایران به‌عنوان یک غافلگیری برای آمریکا، نشان‌دهنده استراتژی نامتقارن ایران است که با هدف ایجاد اختلال در شریان‌های حیاتی انرژی جهانی و وارد آوردن فشار بر دشمنان خود طراحی شده است. این اقدام نه تنها توانسته بر اهداف اولیه آمریکا اثر بگذارد، بلکه به یک چالش پیچیده برای سیاست‌های نظامی و اقتصادی این کشور تبدیل شده است.

تنگه هرمز، که روزگاری تنها یک گذرگاه دریایی برای انتقال نفت و گاز به بازارهای جهانی بود، اکنون به یکی از مهم‌ترین ابزارهای استراتژیک ایران در بحران نظامی و اقتصادی تبدیل شده است. با توجه به کنترل ایران بر این آبراه، این کشور می‌تواند با بهره‌برداری از آن به‌عنوان یک اهرم فشار اقتصادی، بخشی از هزینه‌های جنگ را از طریق اعمال عوارض از کشتی‌های عبوری جبران کند.در نهایت، این تحولات نه تنها به‌عنوان یک بحران منطقه‌ای و جهانی در زمینه انرژی شناخته می‌شود، بلکه به‌عنوان یک استراتژی پیچیده و هوشمندانه از سوی ایران برای مقابله با فشارهای اقتصادی و تحریم‌های جهانی مطرح است. ایران به‌وسیله این سیاست‌ها، می‌تواند نه تنها نقش خود را در منطقه به‌عنوان یک قدرت بزرگ استراتژیک تقویت کند، بلکه با مدیریت این گلوگاه انرژی، به‌عنوان یک بازیگر کلیدی در بازار جهانی انرژی ظاهر شود